BİR GÜN

  Merhaba ben Ceren
22 yaşındayım %100 görme engelli ve tekerlekli sandalyeye muhtaç bir şekilde dünyaya geldim.
Yukarıdaki yazıyı radyodan dinlemiştim.
Sizinle paylaşmak istedim.
Güneş ne renk ve renk dediğimiz olgu ne, asla bilemedim.
Evlenmeyi düşünmüyorum. Kimsenin beni bu halimle seveceğini zannetmiyorum.
Yağmurda yürüyemeyeceğim örneğin.
Yeni doğan yavrumun kime benzediğini tartışmayacağım.
Denizin kıyısında güneşin batışına bakarak şiir yazamayacağım mesela...
Hiç ayakkabım şu marka olsun diye tartışmayacağım, arzulamayacağım.
Gerçi bir sakatlığı olmayan insanları hala anlamış değilim.
Birbirlerini öldürürler sürekli savaş çıkarırlar.
Hırsızlık yaparlar.
En çokta bunu anlayamıyorum bir insan neden hırsızlık yapar?
Çalınabilecek sağlam bir ayak sağlam bir göz olsa ilk ben yapacağım hırsızlığı...
Hepsini geçtim hiç bizim ve benim gibileri düşünmezler mi ?
Sürekli kaldırımlara park ederler arabalarını.
Sanki dünya sadece onların etrafında dönüyormuş gibi davranırlar.
Birde şu yaya geçitlerine araba park edenler hiç anlayamıyorum.
Sokağa da çıkamaz oldum bunlar yüzünden...
En son 3 hafta önce çıktım sokağa oda annemin zoru ile.
Ne zaman sokağa çıksam etrafımdakilerin beni gösterdiklerine ve sürekli "yazık" "vah, vah" dediklerini duyuyorum.
Anneme sormuştum; Anne uzun bir caddede yürürken kaç engelli ile karşılaşıyorsun dediğimde 1 veya 2 cevabını aldım oysaki Türkiye’de yaklaşık % 13 engelli mevcut.
Neden sokağa çıkmadığımı düşünmezler mi acaba ?
Geçenlerde haberlerde dinledim üniversiteden evine giden bir kıza 2 kişi tecavüz etmiş.
Sağlam bir insana güpegündüz tecavüz edebilirinken bana ne yaparlar düşünmek bile istemiyorum.
Şöyle kaldırımlardan emin adımlarla ilerleyebilecek olsam inanın bana iki saniye evde kalmam. Çok meraklı değilim bende evde kalmaya benimde temiz havaya benimde gürültüye benimde sosyalliğe ihtiyacım var.
Bu şehre taşınırken hatırlıyorum da babam 3 gün boyunca tek merdiven yerine engelli rampalı ev aramıştı.
Bizi bu durumdan kim kurtaracak diye düşünüyorum bazen.
Sonra umutsuzluğa kapılı veriyorum.
Silah yapımı ve bomba yapımında bilim bu kadar ilerlemişken, bizim tekrardan yürüyebilmemiz ve hayata tekrar geri kazandırılabilmemiz için neden bilim bu denli yavaş ilerliyor.
Bilmiyorlar mı bunlar her insanın birer engelli adayı olduğunu ?
Birtek beni yaşatan annemin sevgisi..
O olmasa bir dakika bile tahammül edemeyeceğim.
Elleriyle kavrıyor ellerimi.
Geçecek diyor düzelecek diyor.
Haykırmak istiyorum hayır düzelmeyecek demek istiyorum ama sırf üzülmesin diye demek istemiyorum.
Bana her zaman bir gün kızım engellilerin yaşayabileceği bir dünyada uyanacağımı söylüyor.
Bir gün diyor bir gün yolda rahatlıkla ilerleyebileceksin.
Bir gün diyor insanların daha duyarlı olduğu insanların birbirini öldürmediği insanların sizinde yaşadığınızı öğrendiği bir günde uyanacaksın diyor...
Bir gün......

YORUMLAR

Son Haberler